fotografia
PROJEKTY FOTOGRAFICZNE
„Portret liryczny”
2024
Portret liryczny to portret wnętrza nastolatki która obok śmiechu i codzienności zmaga się z wewnętrznymi rozterkami wieku dojrzewania. Obok zabawy ma chwile zadumy i zwątpienia.
„Ludzie jak okna”
Wystawa interdyscyplinarna: fotografia, malarstwo, Tres Bien Gallery – Warszawa 2023
Jest powszechnie znana metafora „okno na świat”. Ilekroć spotykam drugiego człowieka i rozmawiam z nim, tylekroć przez pryzmat tego na ile wprowadza mnie w swój świat tylekroć poznaję często nowe ciekawe jego oblicze. Każdy z nas niesie w sobie doświadczenie drugiego człowieka. Wpływamy na siebie i na swoje życie wzajemnie jakbyśmy byli jednością podobnie jak padający śnieg – ludzkość jak jeden jedyny i niepowtarzalny płatek śniegu – człowiek.
Barbara Wroniszewska zaprosiła do projektu 32 artystów i fotografów, którzy wspólnie stworzyli zapis doświadczania procesu kreacji dzieła.
Miałam przyjemność wystąpić wśród takich artystów jak: Zbigniew Libera, Adam Rzepecki, Marcin Suder, Marzena Kolarz.
„Ciebie miało nie być”
Lens Culture 2022
Dzieci myślą, że dorośli zawsze mówią prawdę. Pamiętaj więc o tym, rozmawiając z nimi. Pewna mała dziewczynka usłyszała kiedyś, że nie powinna istnieć. Minęło wiele lat, a ona nadal w to wierzy.
To cykl zdjęć o nieistnieniu, o poczuciu pustki i samotności.
„Biosfera”
II miejsce w międzynarodowym konkursie fotokreacji CYBERFOTO 2019
Biosfera to trzy zdjęcia wykonane bez jakiejkolwiek obróbki, w których poprzez fragmentaryczność, odpowiednie kadrowanie, a także przywołanie formy labiryntu ukazana została najnowsza sytuacja nie tylko człowieka, ale potencjalnie ludzkości. Oglądamy przedziwne zacieranie się form. Ciało może być inną materią, np. sztucznym tworzywem. Nie wiemy, czy i gdzie istnieje granica między żywym a martwym, realnym a nierealnym, czyli symulacyjnym, gdyż w tym przypadku poruszamy się na śliskim gruncie tradycji fotograficznej. Fotografie nie są optymistyczne, dodatkowo sygnalizują problem możliwości zmienienia czyjejś płci, de facto jakże groźnej w skutkach zabawy w Boga, jaką pokazał Pedro Almodóvar w filmie Skóra, w której żyję (2011)
„Instrukcja”
Wystawa fotografii cyfrowej, Rio – Kraków 2018
Intermedia w ofensywie! Artyści zwracają się ku eksperymentom łączącym dziedziny sztuki, poszukują przestrzeni wspólnych, przestrzeni pomiędzy, przestrzeni ko-respondecji. W ten nurt wpisuje się świeża, poszukująca twórczość Ireny Emilewicz. Artystka, która jest zarówno architektem, jak malarzem i w obu tych dziedzinach zdobyła wykształcenie, zwraca się teraz ku literaturze. Miesza krąg odbiorców – razem z kameralną wystawą grafik w krakowskim RIO, publikuje miniaturę prozatorską: opowiadanie pt. Instrukcja. Czy bardziej literackie są jej grafiki, czy bardziej malarskie opowiadanie? Wprowadza czytelnika w nieco surrealistyczne środowisko, w swoisty Matrix, proponuje grę – grę o życie? O szczęście?? To opowiadanie przypomniało mi książkę innego debiutanta – Fragmenty dziennika SI Łukasza Zawady, który z kolei prezentuje jakoby odnalezione tajemne dzienniki napisane przez Sztuczną Inteligencję. Obojga autorów niepokoi współczesność, wytrąca z równowagi. – A jeśli coś pójdzie nie tak? – pyta autorka głosem swojego bohatera. Nie usłyszał odpowiedzi.
„Instrukcja” – ISBN: 978-83-8111-056-3 – Wydawnictwo
i Drukarnia Towarzystwo Słowaków w Polsce, Kraków
„Fotoreportaż
2019
